Przepraszam, że nie piszę.
Przepraszam, że nie czytam.
Przepraszam, że nie komentuję.
Przepraszam… za wszystko.
Wszystko to spowodowane panicznym strachem. Spowodowanym niczym. Boję się ludzi, boję się ich słów, ich spojrzenia… mało rozmawiam przez gadu-gadu, lecz to przez to, że się boję… Otworzył się we mnie jakiś dziwny lęk i nie wiem, jak go przełamać…
Moja siostra odkryła, że się ostatnio pocięłam żyletką. Teraz jeszcze boję się, bo wciąż mówi, że mnie wsypie rodzicom “dla mojego dobra”. Jednak jej chodzi tylko o dobrą opinię u rodziców i satysfakcję.
Dziękuję Wam wszystkim. Wasze kmentarze działają na mnie pozytywnie. Każda pocieszająca rozmowa jest niczym jedna tabletka, doprowadzająca mnie powoli do zdrowia…
Jednak teraz rozmowa ze ną już nie jest prosta. Bo ja się po prostu boję. Boję się ludzi. Boję się rozmowy. Boję się wszystkiego.
Przy życiu podtrzymuje mnie wrodzona chęć życia. Oraz Olka. To głównie jej powinniście dziękować za to, że się jeszcze nie wysłałam do szpitala…
To także Wasza zasługa. Po Waszych pocieszeniach czuję, że jeszcze mam dla kogo żyć, dla kogo pisać, w kim znaleźć pocieszenie. I dziękuję Wam za to.

Kto chce mnie znaleźć, niech szuka na moim drugim blogu